Voor de verandering dit keer geen biografie of wetenschappelijke literatuur maar fictie. Het boek is geschreven door Jacques en Pierre Mayol, en sinds dat van beiden al een bespreking te vinden is op deze site was het toevoegen van dit verhaal niet meer dan logisch.
Het verhaal begint met de missie van een Duitse legerofficier, Müller, in Marseille tijdens de tweede wereld oorlog. Zijn missie brengt hem op het spoor van een stelsel van onderwater gelegen grotten in de huidige bermuda driehoek die voor de Duitse marine een perfecte uitvalsbasis zou kunnen zijn om de onderzeeërs die de Atlantische oceaan bevaren de herbergen. Een Griekse sponsduiker zou hier meer van weten en het is de taak van de officier om meer te weten te komen. De missie bleek niet helemaal zo simpel te zijn als het eerst leek.
Na de avonturen van deze officier gaan we 30 jaren vooruit in de tijd en maken we kennis met een medewerker van het zeeaquarium in Miami. Naast het duiken kent Jonathan Larue twee ander grote hobby's, vrouwen versieren en de schattenjacht. Aan het begin van dit verhaal is Jonathan zo goed als failliet en lijkt het gedaan met de jacht. Zijn nieuwste verovering op het gebied van de liefde blijkt echter een man te hebben die wel interesse heeft in wat avontuur, en na enkele pagina's bevinden we op zee met een intrigerend drietal: Een sceptische ondernemer, een avontuurlijke jongeling en een kapitein met een duister verleden.
The Ten Kings of the Sea is een enigszins moeilijk verhaal om te volgen, en dit komt eigenlijk vooral door dat de auteurs niet uit een genre konden kiezen. Op sommige punten heeft het iets weg van een thriller, maar de spanningsopbouw wordt niet altijd goed afgemaakt. Dan heeft het wel weer iets weg van een avonturenroman, maar de verhaallijn lijkt ook aan deze richting geweld te doen. Tenslotte komen dankzij de onduidelijke oorsprong van de schat van de Santa Isabella met een stuk filosofie in aanraking, wat jammer genoeg maar mondjesmaat wordt uitgewerkt.
Of het aan de vertaling ligt, of aan het Franse origineel, The Ten Kings of the Sea is duidelijk niet geschreven door een geoefende auteur. De verhaallijnen houden het net lang genoeg vol om de lezer geïnteresseerd te houden, maar meer dan eens wordt je teleurgesteld als een interessant pad in het verhaal onbenut worden gelaten, en dat is erg jammer. Met keuze voor één genre was de uiteindelijke gedachte wel minder verwoord, maar had het boek wel een breder publiek aangesproken.
Want ondanks de literaire kwaliteit wordt er wel geprobeerd om een gedachte in het boek tot expressie te laten komen. Juist voor de lezers die zowel de biografie als het filosofieboek van Jacques Mayol hebben gelezen valt er nog wel het nodige te vinden in het verhaal.
Zoals al uit Jacques Mayol Homo Delphinius bleek spelen culturen en hun relatie met water een belangrijke rol. Het ontdekken van sporen die zouden kunnen wijzen op een eeuwen oude aquatische cultuur is een van de projecten geweest waar Jacques Mayol in zijn leven aan heeft gewerkt. Hierover is weinig terug te vinden in Homo Delphinius, en de biografie is zuinig wanneer het gaat over de betekenis van dit project van Jacques. In The Ten Kings of the Sea zou je terug kunnen vinden hoe Jacques Mayol hier over dacht, en een oplettende lezer van de andere boeken zal de verbanden zien tussen de fictieve personen en personen die een rol speelde in het leven van deze duikpionier.
The Ten Kings of the Sea is geschreven door Jacques en Pierre Mayol en vertaald door Carla Sherman. Het boek is uitgegeven door Idelson-Gnocchi, telt 253 pagina's en is in het engels verkrijgbaar in paperback. ISBN nummer: 192864924-6
