Zowel tijdens een recent congres, als een recente publicatie in de Undersea and Hyperbaric Medical Journal wordt er weer gepubliceert over het fenomeen van het vinden van bellen in de traanfilm, decompressie en freedivers. Beide publicaties waren na aanleiding van een recent onderzoek van PW Sheard, welke in een essentie voortborduurde op het ongepubliceerde onderzoek in Canada tijdens het WK van 2004.
Het traanfilm onderzoek heeft bij duiken een beperkte betekenis. In het verleden zijn door eerdere onderzoekers een verband getrokken tussen de aanwezigheid van belvorming in de traanfilm en de mate van opbouw van stikstof in het weefsel. Het verschijnsel heeft in zoverre een betekenis dat het vinden van de belletjes een duidelijke aanwijzing is van stikstofverzadiging. Tot nu toe is het helaas niet gelukt deze belletjes ook te kwantificeren. Ook is de verdere relatie met doppler en andere kwantificatiemethoden onzeker, waardoor de bijdrage van dit type onderzoek beperkt is gebleven.
In 2004 werd tijdens het WK een onderzoek verricht waarbij zowel sportduikers als freedivers werden gescreend op bellen in de traanfilm. Hierbij ontstond de impressie dat bij een eenmalige duik naar 50 meter of dieper er voldoende stikstof opname was om bellen zichtbaar te maken. Helaas was de opzet van dit onderzoek niet zodanig dat er een publiceerbaar product uit voortkwam.
PW Sheard heeft een vergelijkbaar onderzoek verricht, maar waar bij met name repeterende duikers (17) een grote rol speelden. Hierbij werd gedoken in de SETT tank in Engeland (maximale diepte 28.5 meter). Bij een van deze duikers werden bellen in de traanfilm gevonden. Op basis van het duikprofiel van deze specifieke duiker, in relatie tot de andere duikers, werd een verklaring gevonden in de langere duur op diepte.
De, tot zover, gepubliceerde data trekt geen relaties met duikprofielen van andere duikers met bekende decompressieproblemen (Ama's, speervissers e.d.). Dit is erg jammer omdat een vergelijking hiermee beter zou bevestigen of dat het om een uitzonderlijke situatie gaat, of dat het daadwerkelijk overeenkomt met de bekende grenzen van decompressieziekte bij freediving. Hopenlijk zal een vervolgonderzoek, met grotere diepten of duidelijker gereguleerde duikduur en diepten, meer inzicht geven in dit fenomeen.
Bronnen:
Sheard PW, ocular tear film bubble formation after breath-hold diving, proceedings 12t h Annual Congress of the ECSS, 11–14 July 2007, Jyväskylä, Finland.
Sheard PW, Ocular tear film bubble formation after breath-hold diving. Undersea Hyperb Med. 2008 Mar-Apr;35(2):79-82
