In Korea wordt het werk nog steeds voornamelijk door vrouwen gedaan, de Hae-Nyo. In Japan, waar de mannen in de meerderheid zijn wordt de meer bekende term Ama gebruikt. Volgens Guido Ferretti zijn er twee technieken in gebruik; het duiken zonder hulpmiddelen cachido geheten, en duiken met hulpmiddelen, wat bekend staat als funado.
De cachido duikt vanaf een drijvend platform op dieptes tussen de 2 en 10 meter. De duikster haalt een paar diepe ademhalingen, duikt de diepte in verblijft 15 seconden op de bodem en keert terug naar de oppervlakte. 30 seconden bevindt ze onderwater, en 30 seconden aan de oppervlakte, en dus ongeveer 60 duiken per uur. Over het algemeen wordt er twee uur per dag gedoken.
De funado duikt vanaf een boot voorbij de 20 meter. Met een 15 kilo gewicht duikt de ze diepte in waarbij ze zo'n 30 seconden op de bodem bevindt. Aan het einde van de duik, die ongeveer een minuut duurt, wordt het touw met het gewicht en de duiker door een assistent omhoog gehaald. Het duikpatroon is energiezuiniger dan dat van de cachido, alhoewel de herstel tijd twee keer zo lang is als dat van de cachido, kan zij wel langer duiken per dag, zo'n vier uur. Het relatieve voordeel van de grotere opbrengst van de funado wordt in vergelijking van de cachido gecompenseerd door het gebruik van een assistent en uiteindelijk verschillen beide methoden niet veel qua opbrengst.
Tijdens de verschillende eeuwen dat de duikers actief zijn is de methodiek nauwelijks veranderd. Vanaf de jaren '30 werden wel uitvindingen gebruikt, zoals duikmaskers, vinnen en duikpakken. Elke uitvinding had zijn effect op de productiviteit van de duiker, maar veranderde nauwelijks iets aan de technieken.
Nochtans zijn er in Japan en Korea gezamenlijk zo'n 29000 duikers actief.
Bron:
G. Ferretti, Mario Costa, Diversity in and adaptation to breath-hold diving in humans, Comparative Biochemistry and Physiology Part A 136 (2003) 205-213
